Blog

skala BBCH roślin zbożowych

Rozpoznanie fazy jest niezbędne do prawidłowego zastosowania środków ochrony roślin oraz innych zabiegów. Zastosowanie preparatów w nieodpowiednim momencie rozwoju roślin uprawnych może spowodować uszkodzenia i zniszczenie plonu.

0  Kiełkowanie zbóż

00 Suchy ziarniak

01 Początek pęcznienia

03 Koniec pęcznienia i ziarniak napęczniały

05 Korzeń zarodkowy wydostaje się z ziarniaka

06 Korzeń zarodkowy wzrasta i widoczne są włośniki oraz korzenie boczne

07 Pochewka liściowa (koleoptyl) wydostaje się z ziarniaka

09 Pochewka liściowa (koleoptyl) przebija się na powierzchnie gleby (pękanie gleby)

1  Rozwój liści zbóż

10 Szpilkowanie: z pochewki liściowej (koleoptyla) wydobywa się 1. liść

11 Faza 1.liścia

12 Faza 2. liścia

13 Faza 3. liścia

19 Faza 9. lub i więcej liści

2  Krzewienie zbóż

20 Brak rozkrzewień

21 Początek krzewienia: widoczny pierwszy pęd boczny

22 Widoczne 2 rozkrzewienia

23 Widoczne 3 rozkrzewienia

29 Koniec krzewienia: wytworzona maksymalna liczba rozkrzewień

3 Strzelanie w źdźbło lub wzrost pędu na długość

30 Początek wzrostu źdźbła: węzeł krzewienia podnosi się, pierwsze międzywęźle i zaczyna się wydłużać. Możemy zaobserwować szczyt kwiatostanu znajdujący się co najmniej 1 cm nad węzłem krzewienia.

31 Obserwujemy pierwsze kolanko co najmniej 1 cm nad węzłem krzewienia

32 Drugie kolanko co najmniej 2 cm nad pierwszym

33 Trzecie kolanko co najmniej 2 cm nad drugim

37 Widoczny liść flagowy, ale jeszcze nie rozwinięty, a kłos zaczyna pęcznieć

39 Faza liścia flagowego: liść flagowy całkowicie rozwinięty oraz  widoczny języczek liściowy (ligula) ostatniego liścia

4 Grubienie pochwy liściowej liścia flagowego (rozwój kłosa w pochwie liściowej)

41 Początek nabrzmiewania pochwy liściowej liścia flagowego oraz wczesny rozwój kłosa/ wiechy

43 Widoczna nabrzmiała pochwa liściowa liścia flagowego

45 Koniec nabrzmiewania pochwy liściowej liścia flagowego oraz późny rozwój kłosa/ wiechy

47 Otwiera się pochwa liściowa liścia flagowego

49 Widoczne pierwsze ości

5 Kłoszenie

51 Początek kłoszenia :szczyt kłosa/ wiechy wylania się z pochwy oraz widoczny  pierwszy kłosek

52 Odsłania się 20% kłosa/ wiechy

53 Odsłania się 30% kłosa/ wiechy

54 Odsłania ssie 40% kłosa/ wiechy

55 Odsłania się 50% kłosa/ wiechy

56 Odsłania się 60% kłosa/ wiechy

57 Odsłania się 70% kłosa/ wiechy

58 Odsłania się 80% kłosa/ wiechy

59 Koniec kłoszenia: wszystkie kłoski wydobywają się z pochwy i staje się całkowicie widoczny kłos/ wiecha

6 Kwitnienie

61 Początek kwitnienia: widoczne pierwsze pylniki

65 Pełnia kwitnienia: wykształconych 50% pylników

69 Koniec kwitnienia: wszystkie kłoski zakończyły kwitnienie i widoczne są zaschnięte pylniki

7 Rozwój ziarniaków

71 Dojrzałość wodna: pierwsze ziarniaki wodniste, które osiągnęły połowę swojej typowej wielkości

73 Początek dojrzałości mlecznej ziarniaków

75 Pełna dojrzałość mleczna ziarniaków

77 Dojrzałość późno-mleczna ziarniaków

8 Dojrzewanie

83 Początek dojrzałości woskowej ziarniaków

85 Dojrzałość woskowa miękka: ziarniaki łatwo rozcierają się miedzy palcami

87 Dojrzałość woskowa twarda: ziarniaki łatwo złamać paznokciem

89 Dojrzałość pełna: ziarniaki twarde, trudne do podzielenia paznokciem

9 Zamieranie

92 Dojrzałość martwa: ziarniaki bardzo twarde, że nie można  wbić w nie paznokcia

93 Ziarniaki luźno ułożone w kłosie, które mogą się osypać

97 Roślina więdnie i zamiera

99 Zebrane ziarno, okres spoczynku

 

chemiczne zwalczanie szkodników preparatem Mospilan 20SP

Wiele szkodników jest na tyle uciążliwych, że ich zwalczanie wymaga użycia środków chemicznych. Ogrodnicy i rolnicy obecnie często skarżą się na problem szkodników cebuli oraz zagrożenie ze strony ćmy bukszpanowej, które w pewnych rejonach występuje w bardzo licznie. Warto przemyśleć oprysk preparatem M O S P I L A N 20 SP, który zgodnie z etykietą ma bardzo szerokie zastosowanie.

Jest to środek przeznaczony do stosowania przez użytkowników profesjonalnych. Zawiera substancję czynną acetamipryd – związek z grupy pochodnych neonikotynoidów – w stężeniu 20%.

Należy zawsze zapoznać się z etykietą środka ochrony roślin i stosować wszelkie zasady bezpieczeństwa podczas jego użycia oraz postępowania z resztkami cieczy użytkowej  i opakowaniem.

Mechanizm działania

Mospilan 20 SP jest insektycydem. Preparat ma formę proszku rozpuszczalnego w wodzie. Przeznaczony jest do zwalczania szkodników ssących i gryzących. Działa kontaktowo i żołądkowo na szkodniki.  Na roślinie działa powierzchniowo, wgłębnie i systemicznie.

Środek Mospilan 20 SP można stosować przy użyciu samobieżnych lub ciągnikowych opryskiwaczy polowych, samobieżnych lub ciągnikowych opryskiwaczy sadowniczych, opryskiwaczy ręcznych oraz aparatury agrolotniczej.

Zakres stosowania

Preparat zwalcza szkodniki upraw polowych np. ziemniaka – larwy i chrząszcze stonki ziemniaczanej, szkodniki rzepaku ozimego – słoodyszek rzepakowy. W bobiku czy soji lub lucernie siewnej niszczy oprzędziki, mszyce, wciornastki, strąkowca bobowego, zmienika lucernowca, ozdobnika lucernowca, pryszczarka lucernowca. Ponadto preparat znajduje zastosowanie w uprawach łubinu białego, żółtego i wąskolistnego. Tu stosuje się go przeciw takim szkodnikom jak oprzędziki, mszyce, wciornastki, zmiennik lucernowiec, pachówka strąkóweczka. Natomiast w uprawach tutoniu zwalcza wciornastka tytoniowca i  mszyce.

Może być stosowany w uprawach warzyw.  Wymienić można np. paprykę, dynię, melon, kawon, ogórek, czosnek, sałatę, szpinak, bób, groch, fasolę, burak ćwikłowy, por, kapusty, pomidory, selery, kalafior, brokuł i wiele innych.

Ponadto zwalcza szkodniki jabłoni, grusz, czereśni, wiśni, śliw, brzoskwini i moreli w sadach. Środek niszczy takie szkodniki jak mszyce, toczyk gruszowiaczek, owocówka jabłkóweczka, owocnica jabłkowa, pryszczarek nabłoniak, pryszczarek gruszowiec. Ponadto  ogrodnica niszczy-listka, bawełnica korówka, nasionnica trześniówka, owocnice śliwowe, owocówka śliwkóweczka, zwójka bukóweczka, zwójka siatkóweczka, zwójka różóweczka. Zwalcza też inne zwójki oraz inne młode gąsienice zjadające liście. Eliminuje szkodniki jak miodówka gruszowa plamista, miodówka gruszowa czerwona, miodówka gruszowa żółta, śluzownica ciemna, kwieciak gruszowiec, kwieciak pestkowiec, misecznik śliwowy.

Za pomocą insektycydu zwalczymy też szkodniki truskawek jak opuchlaki, kwieciak malinowiec. Ochronimy również uprawy winorośli przed wieloma szkodnikami, w tym ogrodnicą niszczylistką. Możemy wykonać opryski na borówkę wysoką i maliny, który zwalczy wiele szkodników, w tym pryszczarka borówkowca, krzywika maliniaczka, kwieciaka malinowca, kistnika malinowca, pryszczarka namalinka łodygowego. Środek stosujemy też na inne krzewy owocowe jak porzeczki czarne, czerwone i białe, agrest, aby ochronić je przed szkodnikami wcześniej wymienionymi oraz specyficznymi dla porzeczek jak krzywik porzeczkowiaczek, pryszczarek porzeczkowiak liściowy, owocnica porzeczkowa, przeziernik porzeczkowiec.

Poza tym preparat ma szerokie zastosowanie w lasach. Na obszarach leśnych zwalcza szkodniki jak brudnica mniszka, chrabąszcze, zwójki jodłowe, barczatka sosnówka, osnuja gwiaździsta, boreczniki sosnowe, śmietka modrzewiowa, osnuja gwiaździsta, ochojniki.

Również szkodniki leszczyny i orzecha włoskiego możemy eliminować za pomocą Mospilanu 20 SP.

Szczegóły stosowania

W jakiej fazie rozwojowej roślin oraz w jakich dawkach stosować preparat informuje szczegółowo etykieta środka ochrony roślin. Zawiera ona też informacje o okresach karencji oraz środkach bezpieczeństwa.

 

 

 

czerwiec w sadzie

Podlewamy i nawozimy rośliny. Uzupełniamy niedobory magnezu, poprzez dokarmianie dolistne. Wykonujemy oprysk siarczanem magnezu.

Niedobór magnezu rozpoznajemy po zamieraniu tkanki między nerwami liści początkowo przez jej żółknięcie. Dzięki opryskowi siarczanem magnezu rośliny się zazielenią, gdyż pozytywnie wpłynie on na proces wytwarzania chlorofilu.

Natomiast żółknięcie całej blaszki liściowej wskazuje na niedobór żelaza.

Zabezpieczamy dojrzewające owoce czereśni i wiśni przed ptakami. Stosujemy odstraszacze w formie figurek ptaków drapieżnych, siatki na korony drzew lub odstraszacze dźwiękowe.

Przerzedzamy zawiązki owoców grusz i jabłoni na koniec czerwca. Usuwamy zawiązki najmniejsze., uszkodzone i osadzone po kilka na jednym pędzie.

Wycinamy zaschnięte pędy krzewów np. porzeczek. Regulujemy wzrost winorośli poprzez przycinanie nadmiaru pędów.

Odchwaszczamy glebę wokół drzew i krzewów.

Pielęgnujemy drzewa szczepione wiosną. Poprawiamy położenie pędów w koronach młodych drzew poprzez ich odgięcie i przymocowanie klamerkami czy innymi haczykami.

Nadal chronimy rośliny przed szkodnikami i chorobami grzybowymi za pomocą oprysków środkami ochrony roślin lub własnymi preparatami ekologicznymi.

Na jabłoniach i gruszach zwalczamy parch, białą plamistość liści grusz, mączniak jabłoni. Ponadto w sadzie zwalczamy drobną plamistość liści czereśni i wiśni, brunatną zgniliznę drzew pestkowych, parch moreli, amerykański mączniak agrestu, opadziznę liści, rdzę wejmutkowo – porzeczkową. Maliny opryskujemy przeciw zamieraniu pędów i szarej pleśni.

Ponadto nadal zwalczamy w sadach przędziorki, mszyce, owocnicę jabłkową, skorupika jabłoniowego, bawełnicę korówkę, owocówkę jabłkóweczkę, miodówkę i kwieciaka gruszowca, owocówkę śliwkóweczkę, nasionnicę trześniówkę.

choroby kłosów

Wkrótce zboża wejdą w fazę kłoszenia. Warto przypomnieć choroby, które niszczą plony. Na skutek porażenia kłosów obniża się jakość ziarna. Liście flagowe i plewy są w dużym stopniu twórcami plonu. Uszkodzenie ich obniża wagę tysiąca ziaren oraz ilość ziaren w kłosie.

Mączniak prawdziwy

Mączniak prawdziwy poraża liście i kłosy zbóż. Objawia się jako biały mączysty nalot, który z czasem brunatnieje, a jego warstwa się pogrubia. Pierwsze objawy występują po wewnętrznej stronie kłosa skierowanej do osadki. Porażony zostaje cały kłos. Biały nalot z liści może zostać zmyty, wówczas pozostają brunatne plamy, które łatwo pomylić z septoriozą.

Brunatnienie plew pszenicy – septorioza

W deszczowe lata, septorioza jest najczęstszą i najgroźniejszą chorobą kłosów pszenicy. Septorioza może już rozwijać się we wcześniejszych fazach BBCH, atakując koleoptile, pochewki liściowe, liście, potem źdźbła i osadki kłosowe. Objawami są początkowo małe, potem większe i zlewające się brunatne plamy. Na plamach tych dostrzegalne są małe brunatno czarne małe kropki.

Poza sezonem wegetacyjnym zbóż, zarodniki grzyba powodującego septoriozę, przechowują się w nasionach i źdźbłach dzikich traw, w resztkach pożniwnych i obumarłych chwastach. Porażenie rozpoznać można po brunatnych plamkach.

Rozwojowi grzyba sprzyja długotrwała wilgotna i ciepła pogoda. Optymalna temperatura kształtuje się w przedziale 15 do 20 ˚C.

O skali porażenie plew decyduje ilość opadów w okresie między początkiem kłoszenia a końcem kwitnienia.

Szkodliwość tej choroby przejawia się zaburzeniem dojrzewania ziaren, niską masą tysiąca nasion, zniszczeniem chlorofilu w plewach i liściu flagowym, które decydują o plenności rośliny.

Szczególnie narażone są rośliny późno dojrzewające oraz łany wylęgnięte.

Septorioza występuje często równolegle z mączniakiem i fuzariozą.

Głownia pyłkowa jęczmienia

W porażonych kłosach zamiast zadatków ziaren i plew znajduje się czarna masa zarodników. Rozsiewają się one gdy łan zaczyna kwitnąć. Pozostają tylko gołe osadki, dobrze widoczne wśród zdrowych kłosów. Chore rośliny przestają rosnąć i giną.

Rozwojowi grzyba w zbożu sprzyjają wysokie temperatury w okresie kiełkowania zbóż. Wczesny siew może zmniejszyć odsetek porażonych kłosów. Infekcja w okresie kwitnienie przebiega najintensywniej, jeśli panują wysokie temperatury.

Głownia zwarta jęczmienia

Objawia się podobnie jak śnieć cuchnąca pszenicy. Kłosy stają się rozpierzchłe i zamiast ziaren są ciemne torebki. Często opadają też ości.

Optymalna temperatura rozwoju grzyba wynosi 20 ˚C. Rośnie on razem z zalążkiem kłosa, a w fazie wykłoszenia wytwarza swoje zarodniki w ziarnach zboża.

Chorobę eliminuje zaprawianie ziaren.

Śnieć cuchnąca pszenicy

Objawy można rozpoznać dopiero po wykłoszeniu. Źdźbła roślin porażonych są krótsze, kłosy są krótsze lub dłuższe od zdrowych w zależności od odmiany. Niedojrzałe kłosy nie zakwitają, mają niebiesko – zieloną barwę. Z czasem zamiast ziaren wytwarzają się początkowo maziste, potem twarde torebki wypełnione czarno – brunatną masą zarodników grzyba. Mają śledziowy zapach.

Zarodniki kiełkują w szerokim zakresie temperatur od 0 do 30 ˚C, ale tylko w środowisku wilgotnym. Natomiast infekcje przebiegają najsilniej w zakresie temperatur od 5 do 10 ˚C.

Głownia pyłkowa owsa

Choroba daje widoczne objawy gdy wiechy wyjdą już z pochwy. Są one mniej rozpierzchłe, a poszczególne kłoski szybko zmieniają się w czarną masę zarodników grzyba. Po okwitnięciu pył ten zostaje zwiany z wiatrem, wówczas choroba może ujść uwadze rolnika, szczególnie, że chore rośliny są nieco niższe i mniej widoczne.

Aby chronić uprawę przed chorobą nasiona powinny być prawidłowo zaprawiane.

Śnieć karłowa

Daje objawy jak śnieć cuchnąca, tylko kłosy są krótsze, nawet o połowę lub więcej. Rośliny są nadmiernie rozkrzewione, a w kłosach zamiast ziaren znajdują się ciemne torebki śnieci.

Głownia źdźbłowa żyta

Objawy są dostrzegalne na źdźbłach, liściach i wewnętrznej stronie pochwy liściowej żyta. Mają postać ciemnego pasa, początkowo zamkniętego, a z czasem otwartego. Są to złoża zarodników. Jednocześnie źdźbła są zazwyczaj skręcone i silnie skrócone. Kłosy są źle wykształcone i często mogą pozostawać uwięzione w pochwach liściowych.

Optymalna temperatura rozsiewu zarodników wynosi 15 ˚C. Zarodniki mają niską siłę przetrwania w glebie, żyją relatywnie krótko i kiełkują też stosunkowo szybko, dlatego płodozmian pozwala redukować zakażenie.

Czerń zbożowa

Objawia się w formie czarno szarego nalotu na kłosach, a czasem na liściach i źdźbłach.

Grzyby powodujące tą chorobę wybierają tylko tkanki obumierających lub osłabionych roślin, z powodu chorób podsuszkowych, mączniaka prawdziwego, septoriozy, szkodników, niekorzystnych warunków glebowych i pogodowych. Szczególnie sprzyja rozwojowi choroby długotrwała pogoda deszczowa.

 

 

 

 

 

 

 

jakość gleby – dla jakości roślin

Znaczenie gleby

Gleba stanowi naturalne źródło składników pokarmowych dla roślin. Rośliny jako organizmy żywe wymagają oczywiście odpowiedniego pożywienia. Wówczas rozwijają się prawidłowo, są odporne i wydają obfity plon. Gleba jest też środowiskiem życia roślin, w którym żyją, a ich korzenie spełniają wszystkie swoje czynności życiowe.

Prawidłowa struktura gleby zapewnia korzeniom dobry wzrost dzięki dostępowi powietrza i wody.

Nawodnienie i napowietrzenie

Stosunki wodne i powietrzne gleby zależą od zawartości piasku, części spławialnych, próchnicy i węglanu wapnia. Gleby piaszczyste charakteryzują się niedoborem wody, gleby gliniaste charakteryzują się brakiem napowietrzenia. W takich warunkach nawożenie mineralne nie daje efektu.

Uregulowanie stosunków wodnych i powietrznych gleby jest warunkiem koniecznym efektywności nawożenia mineralnego.

Najlepsza jest struktura gruzełkowata gleby. Już wcześniej na blogu objaśnialiśmy na czym ona polega. Gruzełki powstają głównie dzięki próchnicy, która zlepia poszczególne cząstki mineralne gleby. Węglan wapnia zapewnia trwałość powstałych gruzełków. Chroni to przed wymywaniem przez wodę.

Zwiększenie zawartości próchnicy w glebie uzyskujemy poprzez nawożenie organiczne np. obornikiem, kompostem, nawozami zielonymi. Poprawia to strukturę gleby, a wapnowanie ją utrwala.

Dzięki takim zabiegom gleby ciężkie stają się przepuszczalne, a gleby lekkie staja się bardziej zwięzłe. Wymaga to często wielu systematycznych zabiegów. W efekcie gleby lepiej magazynują wodę. Ponadto płycej przemarzają zimą i szybciej odmarzają wiosną.

Z tej przyczyny, plony na glebach niestrukturalnych są bardziej wrażliwe na występowanie czy brak opadów w terminie wegetacji roślin.

Próchnica dla zapewnienie składników odżywczych

Próchnica w wyniku swego roślinnego lub zwierzęcego pochodzenia zawiera wszystkie składniki pokarmowe niezbędne do życia roślinom. Dostarcza głównie azotu. Większość składników odżywczych z próchnicy staje się przyswajalna dla roślin dzięki drobnoustrojom, jak grzyby i bakterie, które przetwarzają związki organiczne. Ponadto niektóre bakterie i grzyby pobierają azot i inne składniki pokarmowe, dzięki czemu przyczyniają się do ich zatrzymania w glebie. Uwalniają się one wraz z rozkładem bakterii i grzybów.

Bakterie pożyteczne przeważają w glebach dobrze napowietrzonych i nie kwaśnych.

Także bardzo ważne i korzystne jest wykonywanie wapnowania, nawożenia organicznego i odpowiednia uprawa roli.

Nawożenie dla uzupełnienia związków mineralnych

Rośliny pobierają składniki pokarmowe z rozpuszczonych w wodzie związków chemicznych pochodzących z rozłożonych mineralnych cząstek gleby albo próchnicy, bądź z nawozów mineralnych.

Jeśli stosujemy nawozy syntetyczne, warto pamiętać, że rozpuszczalne w wodzie związki potasu, magnezu, wapnia i azotu w postaci amonowej są zatrzymywane w warstwie najdrobniejszych cząstek próchnicy lub powierzchni części spławialnych gleby. Natomiast azot w postaci azotanowej nie jest zatrzymywany przez glebę.

Związki fosforowe w roztworze glebowym przemieniają się w związki nierozpuszczalne, pod wpływem wapnia, żelaza, glinu. W efekcie tworzą osad, ale mimo nagromadzenia fosforu w glebie, traci on przyswajalność dla roślin.

Jak widać zawartość próchnicy w glebie przyczynia się do jej zdolności pochłaniania i zatrzymywania składników pokarmowych dla roślin.

Potrzeby nawozowe upraw

Rośliny uprawne oddają glebie niewiele z pobranych składników, tylko to, co znajduje się w ewentualnych resztka pożniwnych. Dlatego gleby uprawne szybko ubożeją.

Potrzeby nawozowe roślin zależą od wymagań pokarmowych danego gatunku, wykorzystania składników pokarmowych zawartych w nawozach, zasobności gleby w składniki przyswajalne, wielkości plonu, jaki planuje się uzyskać w określonych warunkach uprawy.

Niedobory składników pokarmowych określa się po prostu na podstawie wyglądu roślin. Można zbadać za pomocą analizy chemicznej próbek roślin.

Niedobory azotu, fosforu, potasu i magnezu wystąpią najpierw na starych liściach, niżej położonych na łodygach. Pierwiastki te przenoszone są ze starszych tkanek roślinnych do młodszych.

Niedobory wapnia, żelaza, boru, manganu, miedzi i cynku, wystąpią najpierw na młodych liściach wierzchołkowych. Pierwiastki te, nie przemieszczają się w roślinach.

 

 

 

 

uzupełnianie magnezu w glebie ubogiej w Mg

Połacie żółknących roślin uprawnych mogą świadczyć o niedoborach magnezu lub jego nieprzyswajanych formach w glebie. Najczęściej widać to wiosną na glebach lekkich i kwaśnych.

U roślin jednoliściennych, jak zboża i trawy, niedobory są bardzo charakterystyczne. Rośliny żółkną, a wzdłuż nerwów liściowych tworzą się perełkowate skupienia chlorofilu. U roślin dwuliściennych pojawiają się żółte przejaśnienia wzdłuż zielonych nerwów liści.

Potrzeby nawożenia magnezem są w Polsce bardzo duże. Nawozy magnezowe powinno się stosować w pierwszej kolejności na glebach o niskiej zawartości przyswajalnego magnezu.

Do nawozów stosowanych na glebach ubogich w magnez, a nie wymagających wapnowania należy np. kainit.

Kainit magnezowy zawiera 0d 12 do 15 % K₂O i od 3 do 8 % MgO. Magnez występuje w postaci siarczanu magnezu i chlorku magnezu. Związki te łatwo rozpuszczają się w wodzie i są łatwo przyswajalne przez rośliny. Kainit nie znajduje zastosowania na gleby ciężkie, torfowe, ubogie w wapń.

Również do tej grupy należy kizeryt. Zawiera on około 21 % MgO i 8 % K₂O. Magnez występuje w formie siarczanowej. Można go stosować pod wszystkie uprawy przedsiewnie. Jest to materiał skalny. Dzięki dobrej rozpuszczalności znajduje też zastosowanie pogłównie w formie roztworu.

Siarczan magnezowy zawiera 16 % MgO, łatwo rozpuszcza się w wodzie i jest łatwo przyswajalny dla roślin. Może być stosowany interwencyjnie pod rośliny źle znoszące chlor.

Ponadto odmienną grupę produktów stanowią nawozy magnezowo wapniowe, na gleby wymagające wapnowania. Jeśli na kwaśnych glebach są niedobory magnezu, a nie ma możliwości zastosowania nawozu magnezowo-wapniowego, nadmiar jonów glinu i wodoru można usunąć stosując zwykłe wapno nawozowe. Ponieważ uruchomi to przyswajalny dla roślin magnez w glebie.

 

maj w sadzie i ogrodzie

Intensywna praca pszczół

Większość odmian drzew i krzewów owocowych zawiązuje owoce po zapyleniu pyłkiem z innych odmian. Pyłek ten przenoszą głównie pszczoły, ale też inne owady zapylające. Nawet tzw. odmiany samopylne roślin potrzebują pracy owadów zapylających aby zostały zapylone własnym pyłkiem.

Rola pszczół jest nie do przecenienia, bowiem ponad 90% kwiatów roślin sadowniczych zapylane jest przez pszczoły.

Obloty pszczół zaczynają się zazwyczaj gdy temperatura wynosi przynajmniej 12˚C, a jednocześnie pogoda jest bez deszczowa.

Warto o tym pamiętać, aby nie wykonywać zabiegów środkami ochrony roślin w okresie oblotu pszczół. Poza tym ze względu na zakres temperatur, w którym działają niektóre środki ochrony roślin, zabiegi te zaleca się wykonywać wieczorem.

Umieszczenie w ogrodzie uli lub ich bliskie sąsiedztwo zwiększa prawdopodobieństwo zapylenia drzew i krzewów owocowych.

Wiosenne przymrozki

Także długie okresy deszczowe, jak i przymrozki, w okresie kwitnienia np. czereśni czy wiśni, skutkują brakiem owoców.

Wiosenne przymrozki uszkadzają większość kwiatów i zawiązków.

Chemiczna ochrona roślin przed chorobami i szkodnikami

Opryski drzew i krzewów owocowych wykonujemy zgodnie z programem ochrony gatunków.

Np. zgodnie z programem ochrony śliw, należy zabezpieczyć drzewa przed szkodnikami oraz chorobami jak np. brunatna zgnilizna drzew pestkowych, torbiel śliw. Z kolei czereśnie i wiśnie chronimy przed rakiem bakteryjnym, brunatną zgnilizną drzew pestkowych, dziurkowatością liści, drobną plamistością liści drzew pestkowych. Na morelach zwalczamy brunatną zgniliznę i parch moreli, a na brzoskwiniach mączniaka prawdziwego.

Truskawki należy chronić przed szarą pleśnią, której szczególnie sprzyja wilgotna pogoda.

Jabłonie oprócz chorób, chronimy przed szkodnikami jak miodówka jabłoniowa, mszyce, kuprówka rudnica, niestrzęp głogowiec, pierścienica nadrzewka, brudnica nieparka, zwójka, owocnica jabłkowa.

Na śliwach zwalczamy mszyce, misecznika śliwowca, zwójki, przędziorki, piędzika przedzimka, owocnice.

Jak widać drzewa i krzewy owocowe narażone są na wiele chorób powodowanych przez grzyby, wirusy i bakterie oraz są żywicielami i środowiskiem życia dla wielu różnych owadów, pajęczaków, w tym roztoczy i miseczników, które powodują szkody w sadach.

Ochrona roślin często wymaga stosowania insektycydów i akarycydów. Z uwagi na działanie preparatów, zazwyczaj kontaktowe i żołądkowe, zabiegi te należy powtarzać. Jednak tylko w razie konieczności, czyli dużego nasilenia chorób i szkodników.

Naturalne preparaty

Warto zawsze polecić metody naturalne ochrony roślin, które pozwalają też zagospodarować surowiec łatwo w ogrodzie dostępny.

Na przykład siano ze skoszonej trawy może służyć do wytworzenia wyciągu. 1 kg suchego siana zalewamy 3 l wody i odstawiamy na 3 doby. Powstały produkt rozcieńczamy z wodą w proporcji 1:3 i wykorzystujemy jako oprysk na mączniaka jabłoni i agrestu. Pierwszy oprysk wykonuje się przy pękaniu pączków. Następnie w zależności od przebiegu pogody i podatności roślin 2 – 3 razy co 10 – 15 dni.

Łuski cebuli mogą posłużyć do wyprodukowania oprysku na przędziorka chmielowca i mszyce. 200 g suchych łusek cebuli zalewamy 10 l ciepłej wody i pozostawiamy na 4 – 5 dni. Po odcedzeniu oprysk wykonujemy 3 razy co 5 dni.

Liście i korzenie mniszka lekarskiego też mogą służyć do oprysku przeciw mszycom, przędziorkom i miodówce na drzewach owocowych w fazie pękających pączków oraz drugi raz po kwitnieniu, ewentualnie później wielokrotnie co 10 – 14 dni. 200 – 300 g rozdrobnionych korzeni lub 400 g rozdrobnionych liści zalewamy 10 l wody i odstawiamy na 2 – 3 godziny. Wywar przecedzamy i wykonujemy oprysk.

Kontrola stanu roślin

Do pozostałych zabiegów pielęgnacyjnych w maju należy oczywiście odchwaszczanie upraw. Po odchwaszczeniu międzyrzędzia truskawek należy wyściółkować słomą. Pomaga to w uzyskaniu czystych owoców, chroni je przed pleśnią i ogranicza rozwój chwastów.

W maju usuwamy odrosty korzeniowe malin, które pojawiają się z dala od roślin matecznych.

Jeśli na drzewach i krzewach postały jakieś rany, przypadkowo lub musiały zostać przycięte na skutek chorób, wszystkie rany należy wygładzić i zabezpieczyć maścią ogrodniczą. Wyższa majowa temperatura sprzyja gojeniu się ran drzew.

Nawadnianie

W maju nadal nawadniamy uprawy, jeśli zapas wody w glebie jest niewystarczający. Chronimy również glebę przed przesychaniem, np. ściółkujemy ją, nie przekopujemy zbyt głęboko, a po ewentualnym przekopaniu od razu zagrabiamy.

Najlepszą porą nawadniania, podlewania jest wieczór, ponieważ woda w nocy mniej paruje i przez to głębiej przenika do gleby. Wieczorne podlewanie może wprawdzie zachęcać ślimaki do aktywności, ale i na to są sposoby.

Warto wiedzieć, że zbyt częste podlewanie małymi dawkami jest dla roślin gorsze niż przejściowy niedobór wody. Najlepiej obserwować rośliny i podlewać je po lekkim zwiędnięciu, ale obficie, aby woda przesiąkała do głębokości co najmniej 12-15 cm podłoża. Ni podlewamy mocnym strumieniem wody, aby gleba nasiąkała skutecznie wodą, a poza tym niektóre rośliny, jak sałata, pomidor, nie lubią moczenia liści.

Zasilanie

Zasilamy rośliny nawozami. Do wyboru mamy nawozy uniwersalne i specjalistyczne, syntetyczne i organiczne. Możemy łączyć różne metody dokarmiania roślin.

Im roślina jest głębiej zakorzeniona lepiej radzi sobie z niedostatkiem wody. Dlatego też prawidłowe podlewanie powoduje korzystny rozwój systemu korzeniowego, nie zbyt płytki. Najskuteczniej radzą sobie z suszą rośliny posiadające korzeń palowy.

Wysiew nasion, przygotowanie i sadzenie sadzonek

W maju wysiewamy również wiele odmian warzyw i kwiatów, lub wsadzamy do gleby sadzonki uzyskane z wcześniejszego wysiewu pod osłonami. Wsadzamy cebule, bulwy i kłącza wiosenne. Dla ich ochrony przed niskimi temperaturami często należy się wstrzymać do upłynięcia tzw. zimnych ogrodników.

Rośliny te są mało wyrośnięte i wrażliwe też na zachwaszczenie. Także wymagają ostrożnej pielęgnacji.

W maju również dokonujemy przeglądu kwitnących i przekwitłych roślin cebulowych. Usuwamy przekwitłe kwiatostany, usuwamy rośliny zawirusowane i porażone innymi chorobami.

Jeśli chodzi o róże, to te, które rozmnażane są przez okulizację odmiany szlachetnej na podkładce z róży dzikiej, wypuszczają dzikie odrosty. Należy te odrosty poniżej miejsca okulizacji wycinać. Pędy łatwo rozpoznać, gdyż liście róży dzikiej różnią się od odmian uprawnych.

Z bylin wykonujemy sadzonki pędowe, rozmnażamy przez podział kęp w zależności od stopnia rozwoju i gatunku rośliny.

Także maj to ogrom i wielkie tempo działań, zmian i  procesów w ogrodzie dla całej przyrody i ogrodników.

 

 

 

 

 

 

 

 

kolejność mieszania substancji czynnych

Warto wykonać najpierw próbę w mniejszym pojemniku, by sprawdzić jak zachowają się preparaty w roztworze.  Co do zasady nawozy dodajemy na końcu, gdyż mogą zmieniać własności wody czy powstałej cieczy roboczej. Kolejność dodawania substancji czynnych do mieszaniny zależy od ich formulacji. Można mieszać preparaty zgodnie z wytycznymi na etykietach środków ochrony roślin. Tworząc roztwór cieczy roboczej i usuwając resztki należy zawsze postępować zgodnie z treścią etykiety środka ochrony roślin.

Mieszanie w opryskiwaczu należy wykonać wg zasad:

  1. wypełnić zbiornik wodą do połowy pojemności i włączyć mieszadło.,
  2. najpierw można dodać kondycjoner wody i środki przeciw-spieniające,
  3. wsypać substancje stałe, jak saszetki foliowe, nawozy, preparaty o formulacji: WD, WG, WP SG, SX,
  4. dolać środki stałe w cieczy, tj. o formulacji: SC, CS, OD, SE,
  5. następnie dodać substancje rozpuszczalne aktywnie o formulacji: SL, EW, EC,
  6. dodać adiuwanty,
  7. dolać płynne nawozy i mikroelementy,
  8. uzupełnić zbiornik opryskiwacza wodą, cały czas używając włączonego mieszadła, również w drodze na pole i w trakcie opryskiwania roślin.

podagrycznik pospolity – najbardziej uparty chwast

To chwast dwuliścienny, wyjątkowo uciążliwy. Wynika to z jego siły wzrostu. Nawet z małego fragmentu kłącza łatwo odrasta. Jest ponadto rośliną wieloletnią, byliną. Zimuje w gruncie. Łatwo przystosowuje się do różnych typów gleb. Występuje na różnych podłożach, ale szczególnie bujnie rozwija się na terenach lekkich, wilgotnych i zacienionych. Silnie rozrasta się za pomocą czołgających się rozgałęzionych kłączy. Po zakwitnięciu dodatkowo się rozsiewa i łatwo rozprzestrzenia.

Zwalczanie mechaniczne

Można zwalczać go mechanicznie, wyrywać, przekopywać podłoże do głębokości 30 cm i dokładnie usuwać fragmenty rośliny. Kłącza z masą podziemnych jasnych, prawie białych rozłogów raczej rozrastają się płytko pod powierzchnią ziemi.

Można położyć czarną folię, aby uniemożliwić rozwój roślinie. Po przegniciu zaniknie.

Oczywiście problemem jest fakt, że podagrycznik rozrasta się poprzez kłącza z innych miejsc lub rozsiewa od nowa. Ponadto jest bardzo kłopotliwy pomiędzy roślinami uprawnymi, kwiatami, malinami czy warzywami.

Zwalczanie chemiczne

Jeśli chodzi o środki ochrony roślin, to zaleca się stosowanie herbicydów totalnych. Chodzi np. o preparaty zawierające glifosat, jak Roundup, Agrosar, Halvetic czy wiele innych. Działają one poprzez zielone części roślin i przenikają do ich korzeni powodując obumieranie.

Oczywiście sąsiedztwo roślin uprawnych może komplikować sprawę oprysku, przy okazji nie można przecież usunąć roślin ozdobnych, warzyw itp. Jest możliwość zastosowania preparatu w żelu, ale wówczas należy poświęcić trochę czasu i pracy, aby precyzyjnie zaaplikować preparat.

Inne problemy

Jeśli nawozimy teren, gdzie podagrycznik występuje, wówczas ten chwast korzysta również z nawozów i bujnie się rozrasta. Podagrycznik jest jedną z najbardziej żarłocznych roślin. Z jednego hektara pobiera 211 kg azotu, 68 kg trójtlenku fosforu i 270 kg tlenku potasu. Roślina może dorastać do 60, a nawet 100 cm.

Podagrycznik potrafi „zadusić” inną roślinność dzięki łatwemu i szybkiemu rozprzestrzenianiu się.

W sumie systematycznie należy zwalczać podagrycznik wszystkimi możliwymi metodami.

Ciekawostki

Jako ciekawostkę warto wspomnieć ludowe nazwy podagrycznika: barszlica, ger, giersz, kozia stopa, krzemionka, srocyna, śnitka.

Warto też wiedzieć, że podagrycznik stosowany jest w ziołolecznictwie. Młode listki podagrycznika można stosować w kuchni. Może dzięki temu można spojrzeć na niego łaskawszym okiem 🙂

 

 

 

miotła zbożowa – chwast jednoliścienny, rodzina wiechlinowate

Roślina jednoroczna, jara, bardzo często zimująca. Osiąga wysokość od 30 do 150 cm! W Polsce jest to trawa popularna w całym kraju. Preferuje gleby lekkie, lekko wilgotne, kwaśne. Jest wskaźnikiem niedoboru wapnia w glebie.

Chwast typowo segetalny, czyli chwast polny niepożądany w uprawach z punktu widzenia gospodarki człowieka. Cykl życiowy ma zbliżony do roślin uprawnych, wśród których żyje w polu.

Miotła zbożowa zalicza się do najpospolitszych chwastów w Polsce. Zachwaszcza głównie uprawy ozime, poza tym rzepak, bardzo silnie zachwaszcza zboża. Próg szkodliwości wynosi 10-20 roślin na m², co daje 25-40 wiech na m². Ilość ta może spowodować spadek plonu wokoło 5%.

Nazywana mietłą, czasem też błędnie nazywana mietlicą. Jest gatunkiem, którego pyłki są alergenami.